edukacja obywatelska

Inicjatywy Lokalne młodzieży!

W ostatnim tygodniu roku szkolnego młodzież z dwóch warszawskich szkół realizuje Inicjatywy Lokalne, które przygotowała w ramach projektu „Obywatel PRO – inicjatywy młodzieżowe na Ochocie”. W procesie tworzenia pomysłów, realizacji i tworzenia wniosku wspierała ich tutorka- Karolina Sieńkowska i tutor- Daniel Zieliński.

  • Młodzież z XXI Liceum Ogólnokształcącego im. Hugona Kołłątaja

24 czerwca zaprasza mieszkańców i mieszkanki Ochoty na Śniadanie na Ochocie w godzinach 10:00 – 13:00 na plac Pod Skrzydłami przy ulicach Grójeckiej i Dickensa.

W programie:

  • wspólne śniadanie z produktów przyniesionych i wyłożonych przez mieszkańców na
  • wspólny stół,
  • wspólne robienie lemoniady,
  • atrakcje dla małych i dużych (malowanie bawełnianych toreb, malowanie twarzy dzieci, robienie dużych baniek),
  • poranna gimnastyka na trawce,
  • happening „Rozmarzona Ochota”

Serdecznie zapraszamy do udziału w wydarzeniu wszystkie chętne osoby.

Czytaj dalej

Młodzież chce zmieniać – spektakl „Imponderabilia”

Młodzież z XXI Liceum im. Hugona Kołłątaja, podczas 32 – godzin spotkań stworzyła spektakl Teatru Legislacyjnego „Imponderabilia”. Główny bohater – uczeń Mańkowski mierzy się z uciskiem, który go dotyka w systemie szkolnym. Podejmuje różne próby wyjścia z sytuacji.

Spektakl zagrany był trzykrotnie wśród uczniów Liceum i dzięki ich zaangażowaniu pojawiło się wiele możliwości rozwiązań sytuacji. Spektakl Teatru Legislacyjnego daje możliwość widzom wejścia na scenę i aktywnego współtworzenia spektaklu – szukania rozwiązań przedstawionych trudności i proponowania rozwiązań. Otwiera także możliwości wprowadzeni rozwiązań prawnych – młodzież składa propozycję zmian, które ekspertki i eksperci przenoszą na język prawa – w formie ustaw czy inicjatyw.

 

Projekt „Obywatel PRO” realizowany jest w ramach miejskiego Programu „Młoda Warszawa. Miasto
z klimatem dla młodych 2016-2020.  „Młoda Warszawa” to spójny i długofalowy program działań na rzecz młodzieży realizowany przez samorząd z udziałem przedstawicieli młodzieży, miejskich instytucji, organizacji pozarządowych, uczelni i przedsiębiorców.

Projekt dofinansowany ze środków m.st. Warszawy oraz środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego.

Młodzież chce działać – „Marcelina, lat 16” spektakl Teatru Legislacyjnego

Młodzież z VII Liceum Ogólnokształcącego im. Juliusza Słowackiego chce mieć wpływ na to jak wygląda ich środowisko lokalne, mają pomysły na własne inicjatywy i zależy im na swojej społeczności. Podczas 32-godzinnych warsztatów pracowali nas stworzeniem spektaklu Teatru Legislacyjnego, w którym dzielą się swoimi doświadczeniami w podejmowaniu działań obywatelskich.

8 lutego 2017r. o godzinie 16:30 zapraszamy na spektakl Teatru Legislacyjnego „Marcelina – lat 16” w wykonaniu uczniów i uczennic VII Liceum Ogólnokształcącego im. Juliusza Słowackiego.

To pierwszy w Polsce stworzony przez młodzież w oparciu o metodę Teatru Legislacyjnego. Dzięki niej widzowie mają możliwość wejścia na scenę i aktywnego współtworzenia spektaklu – szukania rozwiązań przedstawionych trudności i proponowania rozwiązań. Po spektaklu, w mniejszych grupach zastanawiają się, jakie inicjatywy można podjąć, aby zmienić tę sytuację. Proponują rozwiązania, które ekspertki i eksperci przenoszą na język prawa – w formie ustaw czy inicjatyw.

Zapraszamy młodzież i dorosłych!
Miejsce: Klub Sąsiedzki Młynarska, ul. Młynarska 35a

Czytaj dalej

Obywatel PRO – działania na Ochocie

logo_obywatel_proObywatel PRO to projekt z zakresu edukacji obywatelskiej realizowany przez Stowarzyszenie Praktyków Dramy STOP-KLATKA od 2013r.
Od września 2016r, trwa trzecia edycja projektu, której odbiorcami są uczniowie i uczennice liceów mieszczących się na warszawskiej Ochocie. 

Głównym celem projektu jest aktywizacja obywatelska młodzieży w dzielnicy Ochota poprzez wspieranie ich w diagnozowaniu potrzeb dotyczących środowiska lokalnego, tworzeniu i realizowaniu inicjatyw młodzieżowych, w tym działań w formie inicjatywy lokalnej.
Czytaj dalej

Mazowiecka Akademia Pozarządowa

Celem projektu Mazowiecka Akademia Pozarządowa jest wspieranie rozwoju społeczeństwa obywatelskiego na terenie województwa mazowieckiego w szczególności w powiatach wyszkowskim, węgrowskim, ostrowskim, ostrołęckim, makowskim oraz mieście Ostrołęka poprzez wzmocnienie potencjału pracowników i wolontariuszy organizacji pozarządowych działających na rzecz wspólnot i społeczności z wymienionych powiatów i miasta.

Czytaj dalej

Edukacja obywatelska metodą dramy? Zapoznaj się z raportem badawczym.

pierwszaCzy metoda dramy stosowanej jest skutecznym
narzędziem edukacji obywatelskiej?

„Skuteczne narzędzie to takie,  które prowadzi do wzrostu kapitału społecznego, poczucia własnej wartości beneficjentów (tzn. młodzieży ponadgimnazjalnej) oraz ich aktywności obywatelskiej” – czytamy w raporcie z badania realizowanego przez Fundacje Pracownia Badań i Innowacji Społecznych Stocznia.
Badanie realizowane było od kwietnia 2014 do kwietnia 2016 i obejmowało mieszkańców dwóch gmin województwa
mazowieckiego (Długosiodło i Sadowne), gdzie realizowaliśmy działania od   września 2014 roku do grudnia 2015 roku.

Pobierz raport i dowiedz się więcej o skuteczności dramy w działaniach obywatelskich: Download Czytaj dalej

Wspólne działania młodzieży i dorosłych

W okresie październik 2015 – marzec 2016 młodzież biorąca udział wszkola liderow_20160227_9e wcześniejszych działaniach projektu oraz radni i radne Młodzieżowej Rady Miasta przy wsparciu tutorek ze Stowarzyszenia oraz dorosłych przygotowała i zrealizowała własne inicjatywy tj. : Czytaj dalej

Debata „Dorośli hamują oddolną aktywność uczniów” – relacja

Stopklatka_25_04_2016_004425 kwietnia 2016r. w klubokawiarni PaństwoMiasto odbyła się debata okfordzka: „Dorośli hamują oddolną aktywność uczniów” zorganizowana przez Stowarzyszenie Praktyków Dramy STOP-KLATKA we współpracy z Centrum Edukacji Obywatelskiej. Czy dorośli są katalizatorem aktywności uczniów czy może blokadą ich kreatywności i spontaniczności? Czy nauczyciele i rodzice potrafią wyjść z utartych schematów, pochylić się nad warsztatowym stołem i po partnersku współpracować z uczniami? Inspiracją do tezy postawionej w debacie były wyniki badań prowadzonych podczas realizacji projektu Dramowi Obywatele przez Fundację Pracownia Badań i Innowacji Społecznych Stocznia. Badania zostały opublikowane jako raport z badania nad skutecznością dramy w działaniach obywatelskich.

Czytaj dalej

Szkolenie z dramy stosowanej dla warszawskich organizacji pozarządowych – nowy termin.

Drodzy Animatorzy, Edukatorzy, Trenerzy i Wychowawcy!

Zapraszamy pracowników i wolontariuszy warszawskich organizacji pozarządowych działających na rzecz wspólnot i społeczności do udziału w kompleksowym szkoleniu z dramy stosowanej obejmującym:

  • 2-dniowe szkolenie dramowe,
  • wsparcie przy przygotowaniu i przeprowadzeniu scenariusza dramowego w środowisku swojej organizacji (w tym superwizję koleżeńską),
  • coachingowe spotkanie odnośnie dalszych działań.

Szkolenie współfinansowane jest ze środków EOG.

Zgłoszenia przyjmujemy przez formularz zgłoszeniowy do 31.03.2016 r.:

Czytaj dalej

Czas na rozwój!

135stopklatkaWraz z końcem roku zakończyliśmy Dramową Akademię Wolontariacką, trzyletni projekt, który
swoim zasięgiem objął trzy województwa: mazowieckie, lubelskie i podkarpackie. Wyszkoliliśmy 110 wolontariuszy, z których 17 po ukończeniu Akademii zdecydowało się na udział w stażu obywatelskim i zrealizowało swój autorski mini-projekt dramowy.

Kim są wolontariusze długoterminowi? Czym się na co dzień zajmują? Co skłoniło ich do tworzenia swojej autorskiej inicjatywy? Jak wspominają realizację projektu? O trudnościach, ale i sukcesach, a także o planach na przyszłość rozmawiamy z Agnieszką Czusz- stażystką z Lublina i Justyną Dominiak z Warszawy.

Czytaj dalej

Wolontariat w liczbach

wl pierwsza

Zakończyliśmy właśnie trzyletni projekt wolontariacki. Cieszymy się z każdego wolontariusza i z każdej zmiany, która przez ten czas zaszła. Mamy nadzieję na ciąg dalszy! Tymczasem zapraszamy do zapoznania się z podsumowaniem projektu w liczbach!

Czytaj dalej

Festiwal Działań Obywatelskich

Dramowi Obywatele_logo_colorFestiwal Działań Obywatelskich był spotkaniem  młodzieży i dorosłych z całej Polski – osób, które aktywnie działają na rzecz swojej społeczności lokalnej. Podczas Festiwalu grupy młodzieży prezentowały swoim rówieśnikom i dorosłym przeprowadzone działania obywatelskie, dzieliły się swoimi refleksjami i mówiły o rezultatach działań. Dorośli wzięli udział w cyklu szkoleniowo-tutoringowym prowadzonym przez specjalistów z Polski i z Islandii.

Festiwal odbył się w dniach 10-11 lutego 2016r. w Warszawie w CKA Mrówka.

W ramach  Festiwalu odbyła się:

  • prezentacja wyników badań na temat wpływu dramy i metod aktywnych na zwiększenie działań obywatelskich w społecznościach lokalnych
  • Przegląd Młodzieżowych Inicjatyw Obywatelskich
  • cykl szkoleniowo-tutoringowy dla dorosłych

Czytaj dalej

Przegląd Inicjatyw Młodzieżowych

12645217_1210524412298511_5336997538766216875_nFestiwal Działań Obywatelskich to spotkanie młodzieży i dorosłych aktywnie działających na rzecz swojej społeczności lokalnej. Młodzież wzięła udział w I dniu Festiwalu – 10 lutego podczas Przeglądu Inicjatyw Młodzieżowych, w którym zaprezentowała swoje działania.

Każdy mógł wziąć udział! 🙂

  • Organizowałeś/aś lub współprowadziłeś/aś kiedyś inicjatywę – przyjedź i pozwól, aby inni mogli skorzystać z Twojego doświadczenia!
  • Chciałbyś/abyś zacząć działać, ale nie wiesz od czego zacząć – przyjedź żeby dowiedzieć się jak postawić swoje pierwsze kroki

Czytaj dalej

Festiwal Działań Obywatelskich – cykl szkoleniowo-tutoringowy

Festiwal Działań Obywatelskich to spotkanie młodzieży i dorosłych aktywnie działających na rzecz swojej społeczności lokalnej. Dorośli wezmą udział w Przeglądzie Inicjatyw Młodzieżowych i cyklu szkoleniowo-tutoringowym.

Dzięki udziałowi w projekcie:

  • weźmiesz udział w konferencji prasowej, podczas której dowiesz się jak drama i aktywne metody wpływają na podejmowanie aktywności na rzecz społeczności lokalnej
  • jaki wpływ mają działania obywatelskie na kształt społeczności lokalnych
  • poznasz środowisko pracujące z młodzieżą
  • dowiesz się jakie inicjatywy młodzieżowe realizowane są w całym kraju
  • poznasz technikę experiental learning z powodzeniem realizowaną w do pracy z młodzieżą w Islandi
  • poznasz wykorzystanie dramy w pracy z młodzieżą
  • dowiesz się, jak wykorzystać tutoring w pracy z młodzieżą

Czytaj dalej

Czuję, rozumiem, akceptuję

W pracy trenera ważna jest umiejętność podążania za grupą i gotowość do porzucenia własnej, zaplanowanej trasy na rzecz drogi, którą wskażą nam uczestnicy. Tak też zadziało się w przypadku warsztatu poprowadzonego przez Justynę Dominiak, która swój projekt realizowała dla uczniów klasy II szkoły podstawowej.

Czytaj dalej

WOLImy ekspresję!

Czy na odkrywanie talentów może być za późno? „Oczywiście, że nie!” – mówi Katarzyna Szmigielska, wolontariuszka długoterminowa i uczestnicy jej warsztatów, członkowie Klubu Seniora.  Projekt „WOLImy eskpresję!”  stał się okazją do międzypokoleniowej wymiany potencjałów.

Czytaj dalej

Rozwijamy współpracę

Jak przekonać indywidualistów do działania zespołowego? Co zrobić, gdy młodzież nie wyraża zainteresowania udziałem w zaplanowanych przez nas ćwiczeniach? Jak zarazić entuzjazmem młodych sceptyków? Między innymi z takimi wyzwaniami zmierzyły się Agata Fiedotow i Beata Rainko, wolontariuszki długoterminowe z Warszawy prowadząc warsztaty dla gimnazjalistów o współpracy.

Czytaj dalej

Warto mieć dobre miejsce

Młodzież gimnazjalna… Czego potrzebuje? Jak postrzega swoje otoczenie? Jak widzi swoją przyszłość? Co ją cieszy, a co martwi? Te pytania zadawała sobie Katarzyna Malec podczas tworzenia warsztatów obywatelskich dla młodzieży z trzeciej klasy gimnazjum w Krasnem, wsi w okolicach Rzeszowa.

Czytaj dalej

Budowanie partnerstwa w środowisku lokalnym

Jak budować efektywne partnerstwa w środowisku lokalnym? Jak rozmawiać z dorosłymi, by zechcieli wesprzeć nasze działania? Jak wyznaczać sobie cele by były możliwe do zrealizowania? Autorką warsztatów dla harcerek z Warszawy była Alicja Rygier.

Czytaj dalej

Wspólnie możemy więcej

Czy wzajemne zaufanie ma wpływ na wspólną pracę w grupie? Czy czujemy się ze sobą bezpiecznie? Dlaczego warto szczerze mówić o trudnościach? Co to jest model FUO? Na te i inne pytania odpowiedź poznawały uczestniczki warsztatu Wspólnie możemy wiele.

Miejsce i grupa: Warsztaty zostały przeprowadzone w Miejskim Zespole Szkół w Strzyżowie; ich uczestnikami były uczennice działające w szkolnym kole wolontariatu Podkarpackiego Hospicjum dla Dzieci w Rzeszowie.

Czas: Warsztaty obejmowały 20 godzin lekcyjnych.

Założenia warsztatu: W grupie widoczna była przede wszystkim potrzeba integracji oraz zwiększenia poczucia bezpieczeństwa, które jednocześnie przez większość wolontariuszy zostało wymienione jako bardzo ważne we współpracy. Głównym celem warsztatu stała się zatem integracja uczestników oraz budowanie poczucia bezpieczeństwa w grupie poprzez rozwijanie świadomości tego, jak ważne jest docenianie a nie ocenianie, szczere mówienie o trudnościach i aktywne słuchanie. Założeniem warsztatu było także poznanie i docenienie przez uczestników roli zaufania w zespole, elementów skutecznej współpracy oraz modelu asertywnego wyrażania krytyki FUO.

msz1

Opis warsztatu:

Ustalony wspólnie kontrakt pozwolił na przeprowadzenie całego warsztatu w miłej atmosferze. Niezbędnym elementem każdego spotkania były integrujące rozgrzewki dramowe i ćwiczenia budujące zaufanie w grupie. Integracja pomogła budować udane relacje z innymi członkami grupy oraz pozwalała na tworzenie serdecznej atmosfery. Uczestniczki warsztatów doświadczyły takich technik dramowych jak  fotografia, karty ról i stymulatory.

msz2

Nastroje i wrażenia:

Warsztat przebiegał w milej atmosferze wzajemnego szacunku i życzliwości. Wolontariuszki były bardzo zaangażowane i pozytywnie nastawione do ćwiczeń. Chętnie wchodziły w role i dzieliły się swoimi refleksjami, często osobistymi.Ciekawym doświadczeniem dla prowadzącej była obserwacja odmiennych sposobów rozwiązywania zadań przez wolontariuszki. Informacja zwrotna od uczestniczek pozwala twierdzić, że cele warsztatu zostały osiągnięte.

Prowadząca: Magdalena Szczepankiewicz

SKŁAD czyli Studencki Krąg Łączący Aktywnych

Aż  55% starostów roku na Wydziale Pedagogiki Uniwersytetu Rzeszowskiego nie dostrzega żadnych korzyści dla siebie wynikających z faktu pełnienia tej funkcji. Brak motywacji wpływa na jakość współpracy i działań podejmowanych przez Samorząd Studencki. Anna Wójcik, wolontariuszka długoterminowa z Rzeszowa, postanowiła podjąć wyzwanie! Poprowadziła warsztat mający na celu podnieść efektywość  działań samorządu.

Czytaj dalej

Jeśli nic nie zmienisz, nic się nie zmieni

Kto jest odpowiedzialny za kształt społeczeństwa? Prezydenci, posłowie, radni miejscy? Na ile moje decyzje i moje działanie może wywrzeć jakikolwiek wpływ i przyczynić się do realnej zmiany? Swój autorki projekt w ramach wolontariatu długoterminowego zrealizowała Agnieszka Czusz z Lublina.

Czytaj dalej

Edukacja rówieśnicza

Czym jest obywatelskość? Jakie tematy są ważne dla naszych rówieśników w zakresie obywatelskości? Z jakich elementów składa się warsztat? Czym jest cykl Kolba i w jakim celu się go wykorzystuje? Jakie sytuację ,,trudne” mogą pojawić się  w trakcie prowadzenia warsztatów i jak reagować?

Czytaj dalej

Edukacja rówieśnicza z perspektywy uczestnika – Kto by pomyślał?

Kiedy opowiadałem swoim znajomym i rodzinie o tym, że prowadzę warsztaty i za każdym razem zadawali mi dwa pytania. Po pierwsze: Co wy tam robicie? Najprościej było chyba powiedzieć „pomagamy innym” dodając kilka informacji na temat metod jakimi prowadzimy zajęcia. Drugie pytanie to: co Ty z tego masz? płacą Ci za to? Tutaj zawsze mówiłem, że poza zdobytym doświadczeniem to nic.  Dopiero po jednych z warsztatów zrozumiałem, że dostajemy dużo więcej. Uczucie które mi towarzyszyło po jednych z zajęć mogę śmiało nazwać niesamowitym. Po tym gdy jedna z gimnazjalistek powiedziała nam, że to co robimy z Piotrkiem ma sens zrozumiałem po co tak na prawdę tu jestem. W środku uczucie, że pozytywnie wpływasz na czyjeś życie pozwalało mi przez kilka dni budzić się z uśmiechem na twarzy.  Uczucie utrzymywało się przez kilka dni, zastanawiałem się jak kilka zdań wypowiedzianych z ust piętnastoletniej gimnazjalistki jest tak bardzo uszczęśliwić mnie samego. Czułem się spełniony, widziałem, że zrobiłem coś dobrego na co ktoś inny nie zaced.row wyjazd 20150904-05_43hował się obojętnie.

JAK TO WYGLĄDAŁO Z MOJEJ STRONY

Jestem Daniel, a moja historia z Obywatelem PRO rozpoczęła się dwa lata temu podczas pierwszej edycji projektu w Grójcu. Samo to, że zgłosiłem się do napisania relacji, czegoś na wzór artykułu jest dla mnie  wielkim zaskoczeniem. Od zawsze byłem osobą chodzącą na skróty, nie kończyłem tego co zaczynałem a moja obecność w projekcie jest całkowitym przypadkiem, przypadkiem który mocno zaingerował w moje życie.

Na początku działałem, żeby zdobyć uznanie w oczach nauczycieli, trochę rozgłosu wśród znajomych i coś co mogę sobie wpisać sobie do CV.  Zaczęło się od społecznych akcji – organizacji kina plenerowego, filmu na temat zaniedbanego lokalnego amfiteatru. Byłem nastawiony na działania lecz  po tygodniu, może dwóch cały zapał uleciał. Dopiero w kolejnej edycji zrozumiałem, że robienie czegoś dla innych może pomóc nam samym.

W projekcie nastawionym na edukacje rówieśniczą  naszym zadaniem było szukanie i próba określenia rozwiązania problemów przeciętnego piętnastolatka . Na jednym z warsztatów razem z Piotrem, kolegą  z którym prowadziłem warsztaty, zaczęliśmy mówić, że warto wybrać własną drogę ,  żyć „po swojemu”  nie zważając na opinie i to jak postrzegają nas inni ludzie. Wróciłem do domu i zacząłem się zastanawiać czy ja właściwie jestem odpowiednią osobą  by propagować takie treści. Chodzi o to czy ja sam „stawiam na swoje” i idę swoją ścieżką. Spróbowałem stanąć z boku i popatrzeć z tej perspektywy na swoje życie. Odkryłem, że nie jestem gimnazjalistą, ale ten sam problem dotyczy także i mnie.
Zdałem sobie sprawę z tego, że od zawsze z trzeciej ręki było mi pokazywane co będzie dla mnie „lepsze”. Nawet nie byłem tego świadomy, ale odkąd  to zrozumiałem – żyje wg własnej ścieżki, mimo tego, że nie wszystkim w moim otoczeniu to pasuje. Czemu miałbym patrzeć na to, że moje marzenia są niewygodne dla innych?

Nie podejrzewam, że ten projekt wpłynie na moje zmiany, ale pokazuje to, że wystarczy zacząć  robić COŚ, gdzie „coś”  dla każdego ma inne znaczenie. Dla jednego jest to pasja której nie potrafi pokazać, dla innego życiowa decyzja a dla jeszcze innej osoby może to być nie zgodzenie się z tym jak inni układają nasze życie. Zdarzyło Ci się kiedyś, że podjąłeś jakąś decyzje wbrew sobie, bo ktoś miał inne zdanie? Skoro to życie jest TWOJE to czemu patrzysz na INNYCH podczas podejmowania decyzji?

Mogę tylko opisać moją historie  Ale skoro doszedłeś do zakończenia to poświęć minutę i zastanów się nad SWOIM ŻYCIEM, czy wygląda ono tak jak chcesz?

Autorem tekstu jest Daniel Zieliński– uczestnik pierwszej edycji projektu pn. Obywatel PRO oraz komponentu o edukacji rówieśniczej w ramach tej edycji projektu

 

 

 

Edukacja rówieśnicza w z perspektywy uczestnika

Siedzę sobie przy moim stoliku do nauki i obserwując piękną, słoneczną i zachęcającą do wyjścia na dwór pogodę, zastanawiam się, co umieścić w tym artykule, aby w pełni oddał to, czym dla mnie jest edukacja rówieśnicza. Żartowałem. Na zewnątrz jest mglisto, zimno,mokro i ponuro. Patrzę w okno i uśmiecham się delikatnie, bo wiem, że jeszcze rok temu miałbym obniżone samopoczucie przez taką pogodę. Dzisiaj dla mnie to tylko pogoda. Tak – o tym będzie mój artykuł, o zmianach jakie się we mnie dokonały, podczas projektu „Obywatel Pro” w tym w trakcie edukacji rówieśniczej.

Na początku powiem, że napiszę tak jak było, nic nie dodam, nic nie ujmę. Zacznę w standardowy dla siebie sposób i opowiem wam historię, będzie o spontaniczności. Jeszcze kilka miesięcy temu chciałem mieć wszystko zaplanowane, dopięte na ostatni guzik oraz kontrolę nad wszystkim co będę robić i co będę mówić. Projekt to zmienił. Teraz rozumiem, że o ile plan na życie jest ogromnie ważny, to samego sposobu jak to zrobimy – nie jesteśmy w stanie zaplanować. Wybierzmy sobie ścieżkę – to ważne, ale nie planujmy czym będziemy jechać. Kiedy nie próbujemy na siłę planować sobie życia to nabiera ono niesamowitych barw, zaskakuje i stajemy się ciekawi tego co będzie jutro. Dosłownie szkoda nam czasu na sen.

Historia o tym jak odkryłem w sobie swobodę.

Prowadziłem z Danielem trzy warsztaty i są one piękną metaforą ewolucji jaką przeszedłem w zrozumieniu tego co napisałem, a to dopiero początek. Mieliśmy przygotowany plan warsztatów. Ogólny zarys, bo wraz z Danielem postawiliśmy na swobodę i elastyczność, więc na dobrą sprawę plan tworzyliśmy na bieżąco- w trakcie prowadzenia warsztatów dla rówieśników.

Zanim przejdziecie dalej- przeczytajcie pierwsze zdanie drugiego akapitu. Na pierwszych warsztatach wyglądało to w ten sposób, że kiedy wprowadziliśmy jakiś temat do dyskusji albo zainicjowaliśmy grę, to w trakcie całej akcji słyszałem cichy szept do ucha: „Piotrek- czy wiesz co robimy potem?”. Oczywiście nie miałem pojęcia i zadawałem do samo pytanie Danielowi. W pewnym stopniu wiedziałem, że jestem poza grą, poza tym co robimy. W głowie miałem huragan myśli, które podrzucały mi pomysły co robić dalej, aby warsztaty przebiegały w dobrej atmosferze. Oczywiście finalnie tak było – świetnie się spisaliśmy, aczkolwiek gdzieś z tyłu głowy miałem to odczucie, że nie angażowałem się w pełni. Mimo wszystko wyciągnęliśmy wnioski z pierwszych warsztatów i byliśmy gotowi na kolejne.

Pierwsze warsztaty w gimnazjum, czyli ogólnie drugie, które prowadziłem były najbardziej niesamowite. Po pierwszych warsztatach mieliśmy trochę doświadczenia i pełno pomysłów, które umieściliśmy w kolejnych. Cofnijmy się teraz w czasie. To był rześki poranek. Czułem spokój, dziwny spokój. To było nie znane mi uczucie, bo wiedziałem, że za chwile za 90 minut będę wraz z Danielem prowadził warsztaty, nie odczuwałem stresu. Zaintrygowany tym stanem wszedłem na salę i zaczęło się coś wspaniałego.

Nawiązaliśmy dobry kontakt z grupą od której w pewnym stopniu zależało jak będzie przebiegać spotkanie.. Grupa była bardzo otwarta oraz angażowała się w szkolenie. Natomiast wracając do tematu spontaniczności – najzabawniejszym dla mnie momentem był ten, w którym w połowie warsztatów spotkałem się wzrokiem z Danielem i wymieniliśmy się delikatnymi uśmiechami mówiącymi : „Nie wiem co dalej, ale co z tego – bawimy się”. Wtedy poczułem, że jestem w pełni zaangażowany w to co robię. Miałem świetne pomysły, ale jednocześnie nie rozmyślałem zbytnio co będziemy robić dalej. Wówczas poczułem prawdziwą energię zabawy z prowadzenia warsztatów. Kulminacyjnym momentem było chwila, kiedy odpaliłem klimatyczną muzykę i poprosiłem wszystkich o wyjęcie kartek. Mina Daniela była bezcenna, bo oczywiście nie powiedziałem mu, co mam zamiar zrobić. To ćwiczenie polegało na wypisaniu swoich marzeń. Zacząłem zadawać pytania, które zachęcały do tego, aby się otworzyć i napisać swoje najskrytsze marzenia, po to, by potem zacząć je realizować. Nagle Daniel zaskakuje i zaczynamy zadawać inspirujące pytania na zmianę. Potrafiliśmy zrozumieć się bez słów.  Moment w którym oddałem się zabawie, zamiast nadmiernie rozmyślać był kluczowy.

Dopiero wtedy, kiedy kończą się wyobrażenia i oczekiwania w stosunku do tego jak rzeczy mają wyglądać, jak ludzie mają się zachowywać, jaki rezultat mamy osiągnąć, stajemy się wyluzowani i pełni spokoju, a to otwiera nam drogę do kreatywności i spontaniczności. Oczywiście te dwa słowa nic nie znaczą na kartce papieru. To trzeba poczuć we własnym ciele. Dopiero wtedy można to w pełni pojąć.

Projekt wiele mnie nauczył. Wrzucił mnie w sytuacje, w które nie do końca chciałem być wrzucony, bo wykraczały one poza moją strefę komfortu. Zdobyłem piękne doświadczenia z których mogę wyciągnąć cenne wnioski. Nie piszę tylko o „edukacji rówieśniczej” , ale o całym projekcie „Obywatel Pro”. Chociaż to sprowadzenia warsztatów dla rówieśników wyciągnąłem najwięcej, to jestem ogromnie wdzięczny za cały projekt. Patrząc chłodnym okiem przez pryzmat doświadczeń, które zdobyłem poczułem smutek, kiedy wyobraziłem sobie, że mógłbym nie zgłosić się do projektu. Gdybym nie zgłosił się do „Obywatela Pro”- to byłbym kompletnie innym człowiekiem. Czuję, że moja decyzja była dobrą decyzją.

Funkcjonowanie w życiu w oparciu o własne doświadczenia.

Życie ma to do siebie, że możemy coś przeczytać albo usłyszeć i powiemy: „Ooo, to mądre.”. Oczywiście na tym kończy się całe zrozumienie. Dzięki projektowi naprawdę uświadomiłem sobie pewien truizm, ponieważ doświadczyłem tego na własnej skórze. To niewątpliwa zaleta projektu – stawianie na działanie. Do rzeczy. Daniel przed warsztatami za pomocą pięknej metafory przekazał nam, że bardzo ważne jest to, aby mówić w co wierzymy, aby opowiadać to co jest z nami spójne. Pomyślałem, że to mądre i postanowiłem tak robić. Z rzeczywistością zderzyłem się bardzo szybko, bo już na naszych trzecich-ostatnich warsztatach. Był to dzień pełen niespodzianek…

Pozostało dziesięć minut do rozpoczęcia warsztatów. Nie mogłem skontaktować się z Danielem od ponad 24 godzin. Zajęło mi to chwile, zanim dotarło do mnie, że będę musiał poprowadzić zajęcia sam. Jestem gotowy podjąć wyzwanie. Widzę przed sobą Huberta i Roberta, którzy klepią mnie po plecach i krzyczą, że dam radę. Wchodzę do klasy i czuje delikatne wibracje- odbieram telefon od Daniela, który mówi, że za chwilę będzie. Miał bardzo szalony dzień, co mnie cieszy, bo dzięki temu zrozumiałem coś bardzo ważnego. Wszedłem do sali. Sam. Nie licząc oczywiście klasy oczekujących i rządnych dynamizmu gimnazjalistów. Przyznam szczerze- delikatny szok. Wiadro zimnej wody na głowę. Zacząłem prowadzić warsztat. Połowa tego, o czym mówiłem, była po to, aby zagospodarować czyjś czas- nie czułem się z tym dobrze, a grupa reagowała średnio.

Tak wyglądała jedna strona medalu. Po trzydziestu minutach wszedł Daniel, a ja powróciłem do stanu spokoju, bo wiedziałem, że nie spoczywa na mnie sto procent odpowiedzialności. Stało się coś nieoczekiwanego- kiedy spłynęła ze mnie cała presja zacząłem prowadzić te warsztaty w typowy dla siebie – dynamiczny sposób. Zacząłem mówić o moich doświadczeniach. Uzyskałem dostęp do nieograniczonych pokładów tematów, a grupa zmieniła swoje nastawienie do mnie. Zaczęła dopytywać i aktywnie uczestniczyć w ćwiczeniach.

Mogę powiedzieć, że zrozumiałem naprawdę, jak ważne jest niepowtarzanie nawet najmądrzejszych, ale nie swoich przemyśleń. Zrozumiałem to, ponieważ tego doświadczyłem.

Podsumowanie

Projekt wzbogacił mnie o wiele różnorodnych doświadczeń, które pomogły mi w lepszym stopniu zrozumieć świat. Nie mógłbym nie wspomnieć o ludziach z którymi przechodziłem przez te wszystkie opisane i te nie opisane doświadczenia. „Obywatel Pro” był świetnym zapalnikiem do nawiązywania nowych lub szlifowania istniejących już znajomości. Poznałem osoby takiego kalibru, że kiedy spoglądam im w oczy mogę dostrzec coś więcej niż przeciętność. Znajomość z takimi ludźmi, to zupełnie inna znajomość niż ta z kolegą z klasy. Dawno temu podczas warsztatu Justyna powiedziała, że jesteśmy jak rodzina. Podpisuje się pod tym. Dodatkowo przez te dwa lata kontaktu z „Obywatelem Pro” poznałem od środka jak wygląda praca z grupą i w grupie. Osobiście fascynuje mnie jak działają ludzie, a projekt dał mi jeszcze więcej okazji do lepszego zrozumienia integracji społecznych.

Dlaczego warto brać udział w takich projektach? Ponieważ to co opisałem w tym artykule to zaledwie skrawek tego co działo się po drodze. To czubek góry lodowej moich doświadczeń związanych z projektem „Obywatel Pro”. Mam nieodparte wrażenie, że słowa osłabiają prawdziwy przekaz. Zostaje on zniekształcony, więc idźcie po swoje własne doświadczenie.

Autorem tekstu jest Piotr Galej – uczestnik pierwszej edycji projektu pn. Obywatel PRO oraz komponentu o edukacji rówieśniczej w ramach tej edycji projektu ,